Yarın maç var ! Açık Çek Önüme Getirdiler

Futbol hayatım boyunca sadece verilen görevi yerine getirmenin dışında hiçbir mevzuya kafam çalışmadı. 

 

He bi de aldığımız çam sakızı, çoban armağanı transfer ücreti. 

Hele hele bir transferim olmuştu ki, koca bir sezon çamaşır makinesine, bir başka koca sezon da oturma grubuna top oynamıştım. 

 

Tıpkı Erol Taş Sanatçımızın ilk film için kendisine Takım Elbise teklifi ile işe başlaması gibi bizim o yıllarda ki transferlerimiz. 

Öneriler, seçenekler artık gerisi sana kalmış. 

 

Neyse yine bir sezon. Bu kez Cedit Ilıcaspor’dayım. Antrenörümüz Başaran Abi. 

 

Çok delikanlı, adam gibi adamdı. Kaşlarını çatması yeterdi. Çünkü çok kızmazdı. Cedit Ilıcaspor’a transferimi çok istemekteydi. Ama bu camiada  öyle densiz ve haddini bilmezler var ki ve hala varlar transferini engellemek için herşeyi yaparlar. 

 

Bildiklerine değil. İş bozan tipler bunlar. 

Başaran abiye de çokları benim transferim için önümün kesilmesi konusunda 'Alma onu’ diye kulağına fısıldayanların çok oldu. 

 

Başaran abi yıllar sonra söyledi bunları bana. 

Sonra bunları söyleyenlerin benim gol kralı olarak sezon tamamladığımda Başaran Abi ye giderek -Ne kadar yanlış şeyler söylemişiz. Bizi affet ‘ diye de kapısında sıraya girdiklerini…

 

Her neyse, Başaran abi ne olduysa bi ara anlaşmazlık yaşadı. Maçların bitimine bir kaç hafta kala görevinden ayrıldı. 

 

Başa baş gittiğimiz rakibimizle henüz kozlarımız paylaşılmadı. Bu önemli maç geldi çattı. Maç arefesi, maçtan 1 gün önce... Bir araba dolusu insan evin kapısına geldi.

 

-Görüşmemiz gerekiyor, bir sohbet edebilir miyiz !

 

Hemen Takım Kaptanım Osman Kangal'ı aradım. 

 

-Kaptan bi araba dolusu adam geldi beni arabaya çağrıyorlar. Sanırım yarın ki maç ile ilgili bişeyler söyleyecekler. Ben böyle şeylerden anlamam, bilmem. Heyecan yapıyorum, elim ayağıma dolandı. Sensiz ben bişe konuşamam konuşmam da. Senin bu konuşmalar sırasında yanımda olmanı istiyorum” dedim.

 

Evden çıktım, kapının önünde bekleyen araca bindirdiler beni. 

Tanıdığım başka takımdan arkadaşlarım ve hatta yarın maç yapacağımız takım oyuncularından sağlam bir uşak da arabada. 

 

-Takım kaptanımız Osman Kangal’ı almamız gerekiyor önce” dedim 

 

Başladık dolaşmaya. Vın vınn havadan sudan derken, ağzı biraz laf yapan girdi söze.

 

-Sevgili Okan biliyorsun takımımız şampiyonluğa gidiyor. Sizin de iddianız var, ancak kulübümüz bu sezon amacına ulaşmak ister. Hem bizim takımın imkan ve olanakları daha iyi. Başaran Hoca da ayrılmış takımdan. Yani siz sezonu istediğiniz yerde bitirseniz de bu işler masraflı işler .

 

-Eee’ dedim.

 

-Sen yarın ki maçta oynama ! Sana Açık Çek getirdik !

 

Bunlar söylenirken Takım Kaptanımızı evin önünden aldık. Aynı şeyler tekrarlandı ve söylendi. 

 

Yukarda Allah var, Osman Kangal tam takım kaptanlığını yaptı ve düşündüğüm gibi aynen cevabı yapıştırdı. 

 

-Arkadaşlar yarın Okan da, ben de sahada olacağız. Topumuzu oynayacağız. İyi ve güçlü olan kazansın. Her iki takıma da başarılar dileriz” dedi VE İNDİK ARABADAN !

 

İndikten sonra Osman Kangal kaptanı bi kucakladım, bi sardım ki. 

-Allah senden razı olsun . Böyle bir durumda yedek bırakılmaktansa, oynamamaktansa futbolu bırakırım daha iyi.”

 

Çıktık adam gibi topumuzu oynadık. Onların galibiyete ihtiyacı vardı. İki fırsat geldi birini gol yapabildim. Berabere bitti karşılaşma. Biz başımız dik, göğsümüz yukarda terk ettik sahayı. 

 

Hani hep söylerler ya ‘Hayat Futbola Benzer” Gazetecilik Mesleğimde de geçen 35 yıllık sürede hiç kimseden, hiç bir kurum, parti, kurum ve kuruluştan ne iane aldım, ne iaşe… 

 

Futbolun ve hele hele Karadeniz'de futbol mantalitesinde ki bu ağır sorumluluğu diğer bölgelerde az ya da çok ne kadar görülebilir bilmiyorum. 

Bizde böyle. Böyle hayat bize güzel. 

Ne güzel ne güzeliz !